Dark Shadows - Tim Burton (2012)

η κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας

του Γιώργου Ρούσσου baphomet

Το 1750, ο Τζόσουα και η Ναόμι Κόλινς, μαζί με τον μικρό γιο τους Μπάρναμπας, σαλπάρουν από την Αγγλία για να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στην Αμερική. Εκεί θα καταφέρουν να στήσουν μια αλιευτική αυτοκρατορία σε μια μικρή παραλιακή πόλη που τελικά θα πάρει το όνομά τους: Κόλινσπορτ. Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Μπάρναμπας (Τζόνι Ντεπ) έχει όλο τον κόσμο στα πόδια του. Ο Μπάρναμπας, αφέντης της θρυλικής έπαυλης Κόλινγουντ, είναι πλούσιος, ισχυρός και αδιόρθωτος πλέιμποϊ... μέχρι που θα κάνει το τραγικό λάθος να ερωτευτεί την πανέμορφη Τζοσέτ ΝτυΠρέ (Μπέλα Χίθκοουτ) και να ραγίσει την καρδιά της Ανζελίκ Μπουσάρ (Εύα Γκριν). Τότε, η Ανζελίκ – που κάθε άλλο παρά αγγελικά πλασμένη είναι, καθώς είναι μάγισσα – θα τον καταραστεί σε κάτι χειρότερο κι απ’ τον ίδιο τον θάνατο – θα τον μεταμορφώσει σε βρικόλακα και εν συνεχεία θα τον θάψει... ζωντανό.

Δύο αιώνες σχεδόν αργότερα, ο Μπάρναμπας θα καταφέρει να απελευθερωθεί από τον τάφο του και να επιστρέψει στον κόσμο του 1972, όντας ξένος σε μια ακόμα πιο ξένη γι’ αυτόν πραγματικότητα. Επιστρέφοντας στην έπαυλη Κόλινγουντ, θα συνειδητοποιήσει ότι η άλλοτε υπέρλαμπρη κατοικία του έχει μετατραπεί σε ερείπιο, ενώ οι λιγοστοί εναπομείναντες, εκκεντρικοί συγγενείς του, είναι σε κακή κατάσταση, δέσμιοι των δικών τους σκοτεινών μυστικών. Η επικεφαλής της μητριαρχικής πια οικογένειας, Ελίζαμπεθ Κόλινς Στόνταρντ (Μισέλ Φάιφερ) είναι η μόνη που ο Μπάρναμπας θα μπορέσει να εμπιστευτεί και να αποκαλύψει την ταυτότητά του. Η παράξενη όμως, και αναχρονιστική συμπεριφορά του θα εγείρει αμέσως υποψίες στην ψυχίατρο, δρα Τζούλια Χόφμαν (Έλενα Μπόναμ Κάρτερ), η οποία δεν μπορεί καν να διανοηθεί τι είδους προβλήματα σκαλίζει.

Όμως, τι ακριβώς είναι το το Dark Shadows του Tim Burton; Θρίλερ, κωμωδία ή απλά ένας φόρος τιμής στην δεκαετία του '70 και ειδικότερα, στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά; Αυτή ακριβώς η αναποφασιστικότητα, είναι και το μεγάλο πρόβλημα, στην 8η συνεργασία, Tim Burton και Johnny Depp. Ωστόσο, για να είμαι δίκαιος, στα θετικά συγκαταλέγονται, εκτός από το νοσταλγικό soundtrack, η χαρισματική νεαρή που ακούει στο όνομα, Chloë Grace Moretz (των Kick-Ass και Hugo), αλλά έχω την αίσθηση, πως αν εν τέλει η ταινία διασώζεται, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στην εκρηκτική (κυριολεκτικά και μεταφορικά) χημεία των Johnny Depp και Eva Green...

Αύριο, τα κλωσσόπουλα, στις κάλπες.

Αλήθεια, αύριο διεξάγονται οι φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ; 

Το σίγουρο είναι πως οι πρόσφατες εθνικές εκλογές και το ασαφές μετεκλογικό τοπίο, ρίχνουν βαριά τη σκιά τους στις – έτσι κι αλλιώς μικρού ενδιαφέροντος – εκλογές της στρατευμένης εκπαίδευσης.

Στα πανεπιστημιακά ιδρύματα υπάρχει ένα γενικότερο κλίμα αδιαφορίας (επιτέλους), όχι μόνο για το, ήσσονος σημασίας, εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και, ευρύτερα, για τις κομματικές παρατάξεις. Τα μητρικά κόμματα, έχουν περιορίσει τη χρηματοδότησή τους και εκείνες, τον πήχυ των δραστηριοτήτων τους.

Ο Θεοδωράκης και ο Παπακωνσταντίνου «λείπουν» απ’ την συνηθισμένη μέχρι σήμερα αγωνιστική μουσική υπόκρουση, διότι «κοστίζουν» στην τσέπη και στα αφεστώτα, ευαίσθητα, ώτα μου. Πλέον, ησυχία. Απ’ τα Προπύλαια κάποτε, αντιλαμβανόσουν, το αρρωστημένο κλίμα των ημερών. Και λυπόσουν, για το αίμα που κυλούσε στη Σταδίου (όχι αντίθετα στο ρεύμα) αλλά, προς τα έδρανα της, έτσι κι αλλιώς, νόθας Βουλής. Ωστόσο, σε πανό απλωμένα, οι φοιτητές ακόμη γράφουν συνθήματα. Σήμερα αυτό, μου «κοστίζει» περισσότερο από άλλες φορές.

Δε θα ασχοληθώ, με το αν, θα υπάρξει αντιστοιχία μεταξύ κοινοβουλευτικών και φοιτητικών εκλογών. Δε θα είχε καμιά σημασία. Τούτο που θα είχε σημασία, πέθανε. Η πολιτική, ενδιαφέρει ελάχιστα σήμερα τον φοιτητή. Η κομματικοποίηση είναι η βασική μάστιγα σήμερα των ελληνικών πανεπιστημίων και όχι μόνο.

Άντε και.. καλή τύχη, μάγκες! (όπως θα’ λεγε και ο Παύλος)

Δημήτρης Δικαίος

Το παραβάν της δημοκρατίας

Σημαίες, συνθήματα, κάμερες στημένες σε κατάλληλες γωνίες, λεωφορεία με οπαδούς, «σταυρωμένα» ψηφοδέλτια για να ξορκίσουν τους αντίπαλους δαίμονες διακινούνται από χέρι σε χέρι. Η πλατεία έχει φωταγωγηθεί, το πάλκο έχει στηθεί, ο «αρχηγός» αποκαλύπτει τη ρητορική του δεινότητα. Χειροκρότημα!

Η διαδικασία των προεκλογικών συγκεντρώσεων μοιάζει με ευλαβικά επαναλαμβανόμενα βήματα, τα οποία φαίνεται πως ακολουθούν κάποιο λατρευτικό τυπικό. Απαράλλακτα εδώ και πολλά χρόνια. Έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης, για τις οποίες δεν ευθύνεται μόνο η ανικανότητα των επικοινωνιακών επιτελείων των κομμάτων, αλλά κυρίως ένα πέπλο οκνηρίας που μας καταποντίζει σταδιακά στη μονοτονία, στη συνήθεια και εντέλει στην ομοιομορφία.

Ένα σεβαστό μέρος της ελληνικής κοινωνίας μοιάζει συμβιβασμένο –αν όχι εκπαιδευμένο από το κατεστημένο-  με την τυποποίηση και την επανάληψη. Μοιάζει να έχει κυριευθεί από την αίσθηση ότι «τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν» και ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη και ανώφελη. Ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας επιβιώνει, αλλά δυσκολεύεται να αναπτυχθεί, διότι πορεύεται με τη ψευδαίσθηση ότι οι θεσμοί, που η ίδια δημιούργησε, δεν μπορούν να εξελιχθούν, να μεταβληθούν και να προσαρμοστούν στο δικό της σήμερα. Είναι εκείνο που ο Κορνήλιος Καστοριάδης χαρακτηρίζει ως καθεστώς της ετερονομίας.

Η πλατεία έχει φωταγωγηθεί, το πάλκο έχει στηθεί, ο «αρχηγός» αποκαλύπτει τη ρητορική του δεινότητα. Μιλάει για δημοκρατία, για το ένδοξο δημοκρατικό παρελθόν της χώρας, «εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία» υπογραμμίζει επιτηδευμένα. Μας φέρνει στον πέμπτο αιώνα προ Χριστού, υπολογίζοντας ξιπασμένα ότι εμείς αγνοούμε το ουσιώδες περιεχόμενο της δημοκρατίας. Ποντάροντας επιπλέον στην ιστορική πορεία του ελληνικού λαού, ο οποίος έχει στερηθεί βίαια εκείνο που ο «αρχηγός» εγκωμιάζει και διαφημίζει σαν ντόπιο προϊόν προστατευμένης ονομασίας προέλευσης.

Η αλήθεια είναι ότι ως λαός έχουμε στερηθεί τη δημοκρατία για μεγάλα χρονικά διαστήματα, με αποτέλεσμα αυτή η μακροχρόνια και ομοιόμορφη επανάληψη στέρησης τείνει να λάβει μια τυπική μορφή. Εν ολίγοις να γίνει θεσμός, ο οποίος δεν αγγίζεται και δε θίγεται από κανένα.

Η ανίχνευση της στέρησης της δημοκρατίας σε αυτό εδώ τον τόπο, δεν προϋποθέτει ιστορική έρευνα στο μακρινό παρελθόν, είναι μέσα στα σπίτια μας. Μπορεί να μας τη διηγηθεί ο παππούς μας, ο πατέρας μας, οι σχολικές φωτογραφίες των γονιών μας και τα μαθητικά τους τετράδια. Τη στέρηση της δημοκρατίας μπορούμε να τη ψηλαφίσουμε πάνω τους. Στα σημάδια από τις σφαίρες του εμφυλίου, στους εφιάλτες που τους δημιούργησε η εξορία, στις ουλές που φύτεψε στο σώμα τους η παρανιά των βασανιστών. Τη στέρηση της δημοκρατίας μπορούμε να τη ψηλαφίσουμε πάνω μας. Στα δικά μας σώματα, της λεγόμενης νέας γενιάς. Το επικαλούμενο σύστημα συντηρεί με πρωτοφανή δεξιοτεχνία το «θεσμό της στέρησης της δημοκρατίας». Πότε με γκλοπ και χημικά, πότε με ανεργία και «κούρεμα» των πόθων μας, πότε με το ίδιο το εκπαιδευτικό του σύστημα και πότε με γενικευμένες ενέσεις απαξίωσης των δυνατοτήτων μας. Με συνοπτικές διαδικασίες μας μεταβάλλει σε ανθρώπους πολιτικά απαθείς που ζούμε με τη ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα δε μπορούν να αλλάξουν και κρυβόμαστε μέσα σε παραβάν για να ψηφίσουμε εκείνο που το σύστημα ξεδιάντροπα μας επιβάλλει φανερά να επιλέξουμε.

Πιθανώς, η πραγματική δημοκρατία θα είναι εκείνη που δε θα έχει ανάγκη για να αντέξει από παραβάν και φακέλους, οι οποίοι  κρύβουν τις επιλογές μας και διαιωνίζουν την έλλειψη σεβασμού στη διαφορετικότητα. Ζούμε σε μια υβριδική δημοκρατία, που έχει καταφέρει να καταχωνιάσει μέσα σε ένα μπλε παραβάν την παρρησία, την ισότητα, τη δυνατότητα αλλαγής, την ουσιαστική έννοια του πολίτη.

Μπατίστας Μαλαματένιος

Εν έτει 2012, η επιθυμία Υποταγής, προβληματίζει.

«Την οργή των νεκρών να φοβάστε

Και των βράχων τα αγάλματα»

Οδυσσέας Ελύτης

Μεγάλωσα με την σκιά των Χαώνων να αναπαύεται στα πλατάνια του Πωγωνίου στα Δρυοδάση που σκέπαζαν τα βήματα του Πύρρου, του Δημήτριου, του Πωγωνάτου.

Γεύτηκα το χώμα που πάτησε ο Καλόγερος υπερασπίζοντας την άγια τιμή , το ίδιο χώμα κείνο που γέννησε  ο αναστεναγμός του Κρυστάλη, του Τοσίτσα, του Ζωσιμά.

Λούστηκα με τα  κρύσταλλα κείνα που ξεδιψούσε, η μάνα, η γυναίκα, η αδερφή, όταν ζαλώνονταν εφόδια για το μέτωπο το '40.

Γδάρθηκα, σημαδεύτηκα βαθιά με του παππού μου τις αφηγήσεις, όταν αραίωνε το γιαούρτι με κρύο νερό, για τον Κωστάκη και πως έκρυβε το πυροβολικό στην Γραμπάλα, πως δεν αφέθηκε η "Τζούλια" να περάσει το Καλπάκι, πως βούλιαξαν τα άρματα στην Ζαραβίνα, πως θέριζαν τα κρυοπαγήματα και παρόλα αυτά η ξιφολόγχη με διπλό κλακ συντρόφευε την ψυχή που κραύγαζε στον ουρανό "ΑΕΡΑ". 

Αργότερα κατάλαβα πως οι Ήρωες γεννιόνται στα πεδία των Μαχών αλλά σκοτώνονται στον στίβο της πολιτικής. 

(διαβάστε ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ)

κείμενο

Ματθαίος Ματθαιάδης

αναδημοσίευση από σοδειά#9