Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

After Lucia [Michel Franco]

[ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ]
After Lucia - Michel Franco (2012)
_γράφει ο Γιώργος Ρούσσος

Έξι μήνες μετά τον θάνατο της συζύγου του σε τροχαίο, ο Roberto και η έφηβη κόρη του Alejandra κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα μετακομίζοντας στην Πόλη του Μεξικού. Πατέρας και κόρη προσπαθούν ο καθένας να ξεπεράσει το πένθος του με τον δικό του τρόπο. Όσο ο πατέρας παραμένει απρόσιτος, η κόρη αρχίζει να συναναστρέφεται με μια μάλλον επικίνδυνη παρέα στο καινούριο της σχολείο. Η Alejandra θα γίνει σταδιακά το θύμα μιας ολοένα και πιο απάνθρωπης συμπεριφοράς από τη μεριά των συμμαθητών της, χωρίς να τολμάει να αντιδράσει ή να μοιραστεί κάτι από την προσωπική της κόλαση με τον πατέρα της.


Η ταινία "Μετά τη Λουτσία", είναι μόλις η δεύτερη μεγάλου μήκους δημιουργία του Μεξικανού κινηματογραφιστή Michel Franco. Μία ταινία, με ένα δύσκολο και δυστυχώς, άκρως επίκαιρο θέμα, αυτό του "Bullying". Έστω κι αν διατηρώ τις ενστάσεις μου, με τη σκληρότητα (ή τον ρεαλισμό αν θέλετε), που δίνεται το όλο θέμα, η ταινία κινείται σε υψηλά επίπεδα, με το συγκλονιστικό τέλος της, να στοιχειώνει όποιον την παρακολουθήσει...

Σύμφωνα με τον ορισμό της Wikipedia, το "Bullying", είναι μια μορφή κακοποίησης, πιο συγκεκριμένα εκφοβισμού ή εξαναγκασμού. Αυτή συνεπάγεται περιοδικά επαναλαμβανόμενες πράξεις που σκοπό έχουν την επιβολή ενός ατόμου ή μιας ομάδας πάνω σε ένα άλλο άτομο ή ομάδα, επομένως μια «ανισορροπία δυνάμεων». Η εν λόγω ανισορροπία μπορεί να είναι κοινωνική ή/και σωματική. Το θύμα του εκφοβισμού αναφέρεται και ως στόχος.

Η Λουτσία του τίτλου, της δεύτερης ταινίας του Μεξικανού Michel Franco, μπορεί να μην εμφανίζεται ποτέ στην ταινία, είναι ο όμως ο κινητήριος μοχλός της ιστορίας μας. Ο θάνατος της σε τροχαίο καθορίζει δραματικά την τύχη των δύο πρωταγωνιστών. Η θεματική του πένθους, της βίας και της έλλειψης επικοινωνίας δεν αποτυπώνεται ποτέ με περίτεχνη λεπτομέρεια, αλλά απλώνεται σαν ναρκοπέδιο κάτω από τα ανήσυχα πόδια μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Το «Μετά τη Λουτσία» είναι όπως και ο τίτλος του, υπαινικτικό, αλλά τελικά απόλυτα σαφές. Ο σκηνοθέτης επιλέγει τον ρεαλισμό και την κλινική ματιά, ενώ με αφορμή ένα οικογενειακό δράμα μεταξύ πατέρα και κόρης που χάνουν σταδιακά επαφή, ξετυλίγει μεθοδικά μια τραγική ιστορία.

Με κυρίαρχη και ανατριχιαστική την κακοποίηση που υπόκειται στωικά η έφηβη κόρη στο σχολείο, το «Μετά τη Λουτσία» συναντά τη βία παντού. Στον χώρο εργασίας, στο σπίτι, στον δρόμο.

Ο σκηνοθέτης αφήνει τον χρόνο να κυλήσει, καταγράφοντας με παγερή ματιά το ένα δράμα μετά το άλλο, και είναι χάρη σε αυτή την αποστασιοποίησή του, που το αντίκτυπο της ταινίας είναι πέρα για πέρα αποτελεσματικό. Χωρίς μουσική επένδυση (εκτός από τις σκηνές, όπου η μουσική ενσωματώνεται στην πλοκή), χωρίς επαγγελματίες ηθοποιούς (με εξαίρεση το καταπληκτικό πρωταγωνιστικό δίδυμο) και χωρίς καμία επιτήδευση, το «Μετά τη Λουτσία» είναι μια καθηλωτική εμπειρία με ένα συγκλονιστικό, αν και μοιραίο, φινάλε.

Μόνο τυχαίο λοιπόν δεν είανι το γεγονός, ότι διακρίθηκε ως η Καλύτερη Ταινία στην κατηγορία «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του φετινού φεστιβάλ των Καννών, ενώ απέσπασε Ειδική Μνεία της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου. Στην Ελλάδα, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το φιλμ, στο πλαίσιο του 53ου Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο τμήμα των Ανοιχτών Οριζόντων, παρουσία μάλιστα, του σκηνοθέτη.

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι η ταινία "Μετά τη Λουτσία" του Μισέλ Φράνκο, ήταν η η επίσημη πρόταση της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Μεξικού, για το ξενόγλωσσο Όσκαρ, έστω κι αν δεν κατάφερε τελικά να επιλεγεί στην τελική πεντάδα, του θεσμού.

"Πριν να κάνω την ταινία, είχα διστάσει να πω ότι δούλευα πάνω σε μια «σπουδή για τη βία» από φόβο ότι θα ακουγόμουν πολύ φιλόδοξος. Αλλά τώρα που τελείωσε η ταινία, πιστεύω ότι είναι ακριβώς αυτό, μια μελέτη της βίας σε όλες τις μορφές της. Υπάρχει παντού, και όχι μόνο στον τραμπουκισμό. Υπάρχει στον δρόμο, υπάρχει στο εργασιακό περιβάλλον του πατέρα. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν ο πατέρας με την κόρη – ή αποτυγχάνουν να επικοινωνήσουν -  καταλήγει να είναι ένα είδος βίας. Είναι σημαντικό για μένα ότι κρατήσαμε τα περισσότερα πραγματικά σκληρά στοιχεία εκτός κάδρου και έτσι αποφύγαμε τον εντυπωσιασμό και διατηρήθηκε η απόσταση από αυτό που βλέπουμε. Αυτό που έχει σημασία για τους χαρακτήρες είναι η συναισθηματική ανταπόκριση στη βία και το αντίκτυπο που έχει στις σχέσεις τους" λέει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης, Μισέλ Φράνκο.



ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
[κάθε Πέμπτη και μια ταινία]


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news