Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Ζαν Ανούιγ [Θέατρο]


[πάμε ΘΕΑΤΡΟ]
[Αντιγόνη] του Ζαν Ανούιγ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου
στο Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη, (Σπ. Τρικούπη 34 & Κουντουριώτου, Εξάρχεια, Αθήνα)
_γράφει ο  Κορνήλιος Ρουσάκης

ιστορικά στοιχεία του έργου
Ο Ζαν Ανούιγ γεννήθηκε στο Μπορντώ της Γαλλίας το 1910. Ύστερα από τις νομικές του σπουδές κι από ένα σύντομο πέρασμα από τη δημοσιογραφία, βλέπει το πρώτο του έργο, την Ερμίν ν' ανεβάζεται στο Theatre de l' Oeuvre, το 1932. Η υποδοχή που του επεφύλαξαν στο έργο σηματοδοτεί ολόκληρη την καριέρα του. Για πολύ καιρό γραμματέας του Λουί Ζουβέ, γράφει διαδοχικά τον Μανδαρίνο (1933), και το Υπήρχε ένας φυλακισμένος (1935) που τα υποδέχτηκαν με μύδρους κριτικοί σαν τον Γκαμπριέλ Μαρσέλ και τον Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Για να γνωρίσει την πραγματική επιτυχία πρέπει να περιμένει ως το 1937, χρονιά που δίνει τον Ταξιδιώτη χωρίς αποσκευές, και το 1938, χρονιά που δίνει το Αγρίμι. Με το Χορό των κλεφτών και το Ραντεβού στο Σανλί η φήμη του θα μεγαλώσει. Με την Αντιγόνη του (1944) γνωρίζει το θρίαμβο, εκσυγχρονίζοντας το αρχαίο θέμα, που το αντλεί απ' το Σοφοκλή, εκθειάζοντας σε μια πολύ πρόσφορη στιγμή —τη στιγμή της Γερμανικής Κατοχή— το ασυμβίβαστο της αγνότητας μπροστά στην άτεγκτη σκοπιμότητα της πολιτικής πράξης.
Χωρίς να αγνοεί κανένα απ' τα "νήματα" της δουλειάς του σαν δραματουργού, θεωρούμενος σαν ένας από τους άριστους θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του, που μεταφράζει σκηνικά τη σκληρότητα και την απανθρωπιά της κοινωνικής ασυναρτησίας, καθώς και τη βαθιά αρρώστια απ' την οποία πάσχουν οι συνειδήσεις, ο Ζαν Ανούιγ προσπάθησε να ευρύνει τον πίνακά του τα τελευταία χρόνια, προσθέτοντας στα βασικά στοιχεία της βιοθεωρίας του είτε πολιτικά στοιχεία, Κακόμοιρε Μπιτός (1956) και Ουρλουμπερλού (1959), είτε ιστορικά, όπως το πραγματοποίησε με τον Κορυδαλλό (1953), όπου ζωγραφίζει μια δυνατή και ελάχιστα αληθοφανή μορφή της Ζαν ντ' Αρκ, είτε θρησκευτικά, όπως στον Μπέκετ (1959), που έγραψε σε μια στιγμή έξοχης έμπνευσης. 
O Ζαν Ανούιγ πέθανε στη Λωζάνη στις 3 Οκτωβρίου 1987, σε ηλικία 77 ετών.


___________________________________________


Τώρα στη θεατρική σκηνή
Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου

Το έργο παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Παρίσι στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής το 1944, απαγορεύτηκε σαν αντιστασιακό και ανατρεπτικό και στα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι σήμερα θεωρήθηκε ένα από τα αριστουργήματα του γαλλικού θεάτρου.
Ο μύθος της Αντιγόνης ταξιδεύει στο χρόνο και στο χώρο, γοητεύει και εμπνέει από την αρχαιότητα έως και σήμερα. Έτσι και ο Ζαν Ανούιγ γοητεύτηκε και εμπνεύστηκε από τον αρχαίο Ελληνικό μύθο, αλλά και την τραγωδία του Σοφοκλή. Είναι το έργο που γι αυτό έχουν γραφτεί αμέτρητες κριτικές και έχει προκαλέσει άλλες τόσες συζητήσεις.
Ο Ανούιγ άλλαξε και την μορφή αλλά και την ουσία του τραγικού μύθου, για να γράψει ένα σύγχρονο δράμα, με όλα τα στοιχεία που αποτυπώνουν την σύγχρονη εποχή, όχι μόνον όσον αφορά τα εξωτερικά στοιχεία, αλλά και τα κίνητρα των ηρώων. Η Αντιγόνη του Ανούιγ είναι απόλυτα ελεύθερη, επαναστατεί ενάντια στην εξουσία. Ενάντια σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Δεν δέχεται το κοινωνικό κατεστημένο με τους συμβιβασμούς και την φθορά του. Δεν θέλει να πιστέψει ότι μεγαλώνοντας πρέπει να ενταχθεί σε μια κοινωνία που για να υπάρξει σ’ αυτήν και να «ευτυχήσει» θα πρέπει να λέει ψέματα, να χαμογελά και να ελίσσεται για να εξελίσσεται. Θέλει ο κόσμος να είναι όπως τον βλέπει ένα παιδί, πριν φθαρεί και διαφθαρεί για την πολυπόθητη κοινωνική ευτυχία και επιτυχία. Η Αντιγόνη λέει όχι. Η συμπεριφορά της θεωρείται μηδενιστική. Όμως μας γοητεύει γιατί μας θυμίζει την δύναμη και την ορμή της νιότης, που αντιστέκεται και επαναστατεί σ’ ότι δεν της αρέσει.

Ο Κρέων είναι ένας ηγέτης ρεαλιστής κι ανθρώπινος, που προσπαθεί να σώσει την ανιψιά του και αρραβωνιαστικιά του γιου του. Μέσα από τη στάση του Κρέοντα, φαίνεται η προσωπικότητα του ηγέτη συνειδητοποιημένη, μέσα σ’ αυτά που τάχθηκε να υπηρετήσει. Έτσι ώστε να μεγαλώνει ο θαυμασμός και η εκτίμηση του θεατή για το πρόσωπό του.
Ο διάλογος-σύγκρουση της Αντιγόνης και του Κρέοντα, είναι ο διάλογος δύο απελπισμένων που μιλούν στο βάθος την ίδια γλώσσα. Μόνο που η πρώτη λέει όχι κι αρνείται τη ζωή κι ο δεύτερος λέει ναι στη ζωή και αναγκάζεται να αρνηθεί στο τέλος την Αντιγόνη και να την οδηγήσει στο θάνατο. Οδηγώντας μοιραία στο θάνατο και τον γιο του Αίμονα. Ο έρωτας του Αίμονα και της Αντιγόνης, ο ανεκπλήρωτος έρωτάς τους, που δίδεται μοναδικά από το συγγραφέα στην τελευταία συνάντηση των δύο ηρώων, με όλη την τρυφερότητα, με όλη την αγνότητα, με τη συγκίνηση και την ευαισθησία της ηλικίας τους, είναι ένα ακόμα από τα βασικά θέματα του έργου. Όπως επίσης η μοναξιά και η έλλειψη επικοινωνίας αλλά και ότι όλοι οι ήρωες είναι μόνοι τους, μένουν μόνοι τους, φεύγουν μόνοι.


Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης, σκηνικά-κοστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν, μουσική: Σταύρος Γασπαράτος, φωτισμοί: Γιάννης Δρακουλαράκος, βοηθός σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Κατερίνα Τσακότα, βοηθός σκηνοθέτη: Δάφνη Σταυροπούλου.

Παίζουν: Γιάννης Μπέζος, Γιάννης Στόλλας, Δημήτρης Κανέλλος, Ελένη Κούστα, Παναγιώτης Κατσώλης, Ηρώ Μπέζου, Κωνσταντίνα Νταντάμη, Ντένια Στασινοπούλου, Κώστας Τραφαλής.


σοδειές θεάτρου [info]
Που: Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη, (Σπ. Τρικούπη 34 & Κουντουριώτου, Εξάρχεια, Αθήνα).
Πότε: Τετάρτη-Σάββατο στις 21:15, Κυριακή στις 20:00.
Πόσο: 18, 12 (φοιτητικό).


Θ  Ε  Α  Τ  Ρ  Ο
- κάθε Δευτέρα και μια παράσταση -

[σ2013 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news