Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Laurence Anyways [Xavier Dolan]


[ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ]
Laurence Anyways - Xavier Dolan (2012)
_γράφει ο Γιώργος Ρούσσος

Ξαβιέ ΝτολάνΛόρενς για πάντα [2012]

Ο Λόρενς είναι ένας φιλόλογος που ζει μια φυσιολογική ζωή, έχοντας μάλιστα μια παθιασμένη ερωτική σχέση με τη Φρεντ. Μια μέρα, ο νεαρός καθηγητής αποφασίζει να μοιραστεί ένα μεγάλο μυστικό με τη γυναίκα της ζωής του... Ο Λόρενς, θέλει να ντύνεται με γυναικεία ρούχα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλει να χωρίσει με τη Φρεντ. Όταν πλέον κάνει το μεγάλο βήμα στη ζωή του, γνωρίζει ότι η επαγγελματική, οικογενειακή και προσωπική του ζωή βρίσκονται πλέον σε τεντωμένο σχοινί και ότι θα αποτελέσει την αρχή ενός μεγάλου αγώνα.

Το «τρομερό παιδί» του Καναδικού κινηματογράφου, ο προκλητικός Ξαβιέ Ντολάν, μετά τα πολυβραβευμένα «Σκότωσα τη Μητέρα Μου» και «Φανταστικές Αγάπες», σκηνοθετεί με μοναδική μαεστρία, τους ταλαντούχους Μελβίλ Πουπό και Σουζάν Κλεμάν. Μια πρωτότυπη θεματική που προσεγγίζει αιρετικά το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και την ατομική ελευθερία, μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης που καταρρίπτει κάθε ταμπού, κερδίζοντας δύο βραβεία στο φεστιβάλ των Καννών, με ένα από τα καλύτερα soundtrack της φετινής σεζόν.

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 90 και ο Λόρενς λέει στη φίλη του, την Φρεντ, ότι θέλει να γίνει γυναίκα. Παρά τις αντιξοότητες και παρά τις μεταξύ τους δυσκολίες, θα αντιμετωπίσουν μαζί τις προκαταλήψεις των φίλων τους, θα αγνοήσουν τις συμβουλές της οικογένειας και θα αψηφήσουν τις φοβίες και τις συμβάσεις της κοινωνίας που παραβαίνουν.

Για δέκα χρόνια θα προσπαθήσουν να ζήσουν αυτή τη μετάβαση και θα ξεκινήσουν ένα επικό ταξίδι το οποίο, πιθανώς και εν αγνοία τους, μπορεί τελικά να κοστίσει στον Λόρενς και την Φρεντ την αγάπη που τους ενώνει.

Μη σας πτοεί η μεγάλη χρονική διάρκεια του φιλμ (168 λεπτά), πρόκειται για μια υπέροχη ταινία και μια ιστορία ιδωμένη μέσα από διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης. Ομολογώ, ότι από τον Σεπτέμβριο του 2012, που είχα την ευκαιρία να δω το "Λόρενς για Πάντα", στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote, το δημιούργημα του Ξαβιέ Ντολάν, με έχει στοιχειώσει. Την ξαναείδα πρόσφατα, για δεύτερη φορά, στη δημοσιογραφική της προβολή και έχω μπει ήδη στον πειρασμό να πάω για χάρη της, για τρίτη φορά, στη Σκοτεινή Αίθουσα, τώρα που κυκλοφορεί...

Ακόμα κι αν θέλουμε να του καταλογίσουμε μία δόση υπερβολής και σκηνοθετικής επιδειξιομανίας, ο Ξαβιέ Ντολάν, καταφέρνει να μας χαρίσει ένα πραγματικό αριστούργημα. Μία ταινία - ύμνος, στο δικαίωμα στη διαφορετικότητα, στο δικαίωμα στην επιλογή και στην ελεύθερη βούληση, στον απόλυτο σεβασμό στο "είναι" του συνανθρώπου μας. Στα δικά μου "κατάστιχα", αυτή είναι η ταινία - αποκάλυψη, του 2012.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός Ξαβιέ Ντολάν γεννήθηκε στον Καναδά το 1989 και είναι γιος του γνωστού κωμικού και μουσικού Μανουέλ Ταντρός.  Έκανε τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική στα 5 του μόλις χρόνια, παίζοντας σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Το πέρασμά του στη σκηνοθεσία έγινε το 2009 σε ηλικία μόλις 19 ετών, με την (ημι-αυτοβιογραφική) ταινία «Σκότωσα τη Μητέρα Μου», στην οποία ήταν επίσης σεναριογράφος και πρωταγωνιστής. Η ταινία συμμετείχε στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες και πέρα από τα βραβεία απέσπασε εγκώμια κοινού και κριτικών, που τον βάφτισαν παιδί-θαύμα του γαλλόφωνου κινηματογράφου.


Την αμέσως επόμενη χρονιά ο Ντολάν πήρε μέρος και πάλι στις Κάννες με την ταινία «Φανταστικές Αγάπες», μια ιστορία ερωτικού τριγώνου ανάμεσα σε νεαρούς φίλους, που κέρδισε το φεστιβαλικό κοινό. Το «Λόρενς Για Πάντα», που επιλέχτηκε στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του τελευταίου φεστιβάλ των Καννών, είναι η τρίτη μεγάλου μήκους του νεαρού σκηνοθέτη. Αυτή τη φορά, ο ίδιος αποφάσισε να μείνει μόνο πίσω από την κάμερα, με εξαίρεση ένα μικρό cameo.

Αυτή την εποχή, ο Ντολάν ετοιμάζει την καινούργια του ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Καναδού συγγραφέα Μισέλ Μαρκ Μπουσάρ, “Tom à la Ferme”, και μιλάει για έναν άνδρα που ενώ πενθεί για το θάνατο του συντρόφου του, έρχεται σε επαφή με τους γονείς του εραστή του, οι οποίοι όμως αγνοούσαν την ερωτική ζωή του γιου τους.

Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, Μελβίλ Πουπό (Λόρενς) και Σουζάν Κλεμάν (Φρεντ), είναι απλά συγκλονιστικές. Η Σουζάν Κλεμάν, που πρωταγωνιστούσε και στην πρώτη ταινία του Ξαβιέ Ντολάν (Σκότωσα τη Μητέρα Μου - 2009), απέσπασε, για αυτήν ακριβώς την ερμηνεία της, το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας «Ένα Κάποιο Βλέμμα», στο Φεστιβάλ των Καννών, το 2012.

«Έζησα τη δεκαετία του 90 μαζί με την μητέρα μου σε ένα προάστιο του Μόντρεαλ... Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, παρακολουθώ το «Λόρενς Για Πάντα» και βλέπω την παιδική μου ηλικία να παίζεται κρυφά. Ξεκαθαρίζω ότι δεν θέλω να γίνω γυναίκα και η ταινία μου είναι ένας φόρος τιμής στην ύστατη ιστορία αγάπης: η φιλόδοξη, η ακατόρθωτη, η αγάπη που θέλουμε να είναι συνταρακτική, ανεξάντλητη, η αγάπη για την οποία δεν τολμάμε να ελπίζουμε, η αγάπη που μόνο ο κινηματογράφος, τα βιβλία και η τέχνη μας παρέχουν. Το «Λόρενς Για Πάντα» είναι ένας φόρος τιμής στην περίοδο της ζωής μου, πριν γίνω σκηνοθέτης, που έπρεπε να γίνω άντρας.» - Ξαβιέ Ντολάν

Όσο για το μαγικό Soundtrack, της ταινίας, που μας μεταφέρει κατευθείαν στη δεκαετία του 90, ο Σκηνοθέτης, λέει χαρακτηριστικά: «...η μουσική δεν είναι υλική, δεν είναι παρούσα όταν κάνεις το γύρισμα, δεν υπακούει σε κανέναν, δεν έχει την ανάγκη να είναι αρεστή - επίσης, η μουσική δεν αποτελεί αφορμή για να επιδείξει ο σκηνοθέτης τις μουσικές του συλλογές. Πέρα από το να παρέχει κάποια βοήθεια με το ρυθμό της, στη χωρο-χρονική συνέχεια μιας ταινίας που  διαπερνά το μεγαλύτερο μέρος αυτής της δεκαετίας, αυτά τα τραγούδια συνοδεύουν τους χαρακτήρες στη διάρκεια της ζωής τους – ακόμη κι αν δεν ανταποκρίνονται στα προσωπικά μου γούστα. Αυτά τα τραγούδια υπενθυμίζουν στους χαρακτήρες ποιοι είναι και ποιον έχουν αγαπήσει. Ξεθάβουν όλα αυτά που έχουν ξεχαστεί, καταπνίγουν φόβους, θυμίζουν τα αθώα ψέματα και τις εγκαταλελειμμένες φιλοδοξίες. Η Μουσική είναι η μόνη σταθερά, ανάμεσα στις μεταβλητές της ζωής.»

Πέρα από νόρμες, βραβεία και εισιτήρια, το "Λόρενς για Πάντα" (Laurence Anyways) του Ξαβιέ Ντολάν, δεν ξέρω αν είναι ή όχι, η καλύτερη ταινία του 2012, είναι όμως σίγουρα η αγαπημένη μου. Μία ταινία, που μιλάει ακριβώς εκεί που μόνο ελάχιστες ταινίες μπορούν να εισέλθουν, στην καρδιά. Καλή σας προβολή..



ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
[κάθε Πέμπτη και μια ταινία]


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news