Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Sylvia Plath [πρόσωπα]

Sylvia Plath [ΠΡΟΣΩΠΑ] ΤΕΥΧΟΣ 15
 _γράφει η Μαρία Ροδοπούλου


Από την πρώτη στιγμή που την γνώρισα μέσα από την κληρονομιά που άφησε στον κόσμο, μου θύμισε το παιδί που προσπαθούσε ν αδειάσει την θάλασσα με τις χούφτες του. Εάν είχε ζήσει σε παλαιότερες εποχές είτε θα είχε γίνει αγία είτε θα την είχαν κάψει στην πυρά σαν μάγισσα. Σκέφτομαι μάλιστα πως θα μπορούσαν να είχαν συμβεί και τα δύο μαζί. Η ίδια έβλεπε τον εαυτό της χαμένο ανάμεσα στις πτυχές της. Δεν ήταν μόνο δύο. Η Σύλβια Πλαθ δεν ήταν μόνο αγία και μάγισσα. Ήταν πρώτα απ όλα και πάνω απ όλα ποιήτρια μέχρι την τελευταία ανάσα της.

«Είμαι έτοιμη να ερμηνεύσω τους καιρούς
που με στάχτη ζευγάρωσα μες στην σκιά μιας πέτρας.
Οι αστράγαλοι μου φωτίζονται.
Η λάμψη σκαρφαλώνει στους μηρούς μου.
Χάνομαι
Χάνομαι
στα πέπλα αυτού του φωτός» Φλεγόμενη Μάγισσα




Θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί παιδί-θαύμα στον χώρο της ποίησης μιας και το πρώτο της ποίημα δημοσιεύτηκε σε ηλικία οκτώ ετών. Η ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία της μεταφέρθηκε άνετα στην ποίηση όπου συναντάμε πολλές φορές την απόγνωση, τον πόθο για τον θάνατο αλλά και την ανάγκη για έρωτα, αγάπη και πάθος για ζωή. Συχνά διανθίζεται με ένα ιδιαίτερο χιούμορ και ειρωνεία. Μια ποιητική ιδιοφυία, η Σύλβια Πλαθ άφησε πίσω της ένα πλούσιο έργο πάνω από 250 ποιήματα, άρθρα, δοκίμια, ένα θεατρικό και ένα μυθιστόρημα.
Η Σύλβια γεννήθηκε το 1932 και πέρασε την παιδική της ηλικία κοντά στην θάλασσα. Ο χαμός του πατέρα της όταν ήταν εννέα ετών την σημαδεύει ανεξίτηλα. Μέχρι τον θάνατό της κουβαλάει μια οργή μέσα της για τον χαμό του πατέρα της. Η οργή της γεννά τον μύθο της προδοσίας όπου απλώνεται στην αιώνια σύγκρουση μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού. Πολλές φορές εξομοιώνει το πρόσωπο του πατέρα με θηρίο αναζητώντας από την μία την δικαιολογία για τον θυμό της και από την άλλη την λύτρωση από τον βαθύ πόνο.

«Εάν έχω σκοτώσει έναν άντρα, έχω σκοτώσει δύο-
Τον βρικόλακα που είπε ότι ήσουν εσύ
και συνέχεια έπινε το αίμα μου,
Επτά έτη, εάν θες να ξέρεις.
Μπαμπά, τώρα μπορείς να ξεκουραστείς

Μ’ ένα παλούκι στην χοντρή, μαύρη καρδιά σου
και οι χωρικοί ποτέ δεν σε συμπάθησαν.
Τριγύρω σου χορεύουν και σε ποδοπατούν
Πάντα ήξεραν ότι ήσουν εσύ

Μπαμπά, μπαμπά
μπάσταρδε
επιτέλους
σε προσπέρασα» Daddy

 

Ας μην γελιόμαστε όμως. Η Πλαθ γεννήθηκε με την ‘κατάρα’ της ποιητικής τελειότητας. Παρόλο που ήταν έντονη κοινωνική προσωπικότητα, οι υψηλοί της στόχοι και η δίψα για αναγνώριση  την οδηγούν στην κατάθλιψη. Κατά την διάρκεια της φοιτητικής ζωής της κάνει την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας. Εισάγεται σε ψυχιατρικό ίδρυμα όπου δέχεται θεραπεία με ηλεκτροσόκ.

«Το έκανα ξανά
Κάθε δεκαετία μία φορά
Το καταφέρνω
…..
Το να πεθαίνεις
Είναι μια τέχνη όπως και καθετί άλλο
Εγώ το κάνω εξαιρετικά καλά» Λαίδη Λάζαρος


Ο φυσικός κόσμος στα ποιήματά της χρησιμοποιείται ως μέσον και ποτέ ως επίκεντρο. Είναι απρόσωπος, αμετακίνητος και αιώνιος. Πολλές φορές τον αντιμετωπίζει με ειρωνεία, άλλες με οργή. Αλλά τις περισσότερες φορές βλέπεις και ζεις την αγωνία του θανάτου συνδυασμένη με την σφοδρή επιθυμία για αποκόλληση από το σώμα.

«Πόσα μύρια νήματα
το πλήθος που μασουλά φιστίκια
στριμώχνεται να δει

Να με ξετυλίγουν χέρια και πόδια-
Το μεγάλο ξεγύμνωμα» Λαίδη Λάζαρος


Η Σύλβια Πλαθ γνωρίζει τον έρωτα και την αγάπη στο πρόσωπο του Άγγλου ποιητή Τέντ Χιούζ. Κάνουν μαζί δύο παιδιά αφού μετακόμισαν στις ΗΠΑ.

«Δεν είναι εύκολο να εκφράσω
την αλλαγή που επέφερες.  
Αν είμαι τώρα ζωντανή, ήμουν νεκρή τότε
…..
Άρχισα να μπουμπουκιάζω
σαν μαρτιάτικο κλαδί
Ένα μπράτσο κι ένα πόδι, ένα μπράτσο κι ένα πόδι
Από πέτρα σε σύννεφο
έτσι ανυψώθηκα…» Ερωτικό Γράμμα


Το 1962 το ζευγάρι χωρίζει αφού η Πλαθ μαθαίνει για μια σχέση του άντρα της με οικογενειακή τους φίλη. Η Σύλβια επιστρέφει στο Λονδίνο με τα δύο της παιδιά όπου επιδίδεται σε ξέφρενο γράψιμο.

«Η ποίηση είναι πίδακας αίματος.
Τίποτα δεν την σταματά»


Στις 11 Φεβρουαρίου 1963, σε ηλικία τριάντα ετών η Σύλβια Πλαθ αφήνει την τελευταία της πνοή στο Λονδίνο στο σπίτι που έζησε ο αγαπημένος της ποιητής
W.B.Yeats
.

Η ποίηση της γεννά στον αναγνώστη μια πρωτόγνωρη συγκίνηση και τον οδηγεί με επιδεξιότητα χειρούργου μέσα από την αγωνία, τον πόνο, την σύγκρουση με το αναπόφευκτο και την κραυγή για μια βοήθεια που δεν ήρθε ποτέ.

Η Σύλβια Πλαθ ήταν «το κορίτσι που ήθελε να γίνει θεός»


«έχω τα ρούχα μιας χοντρής γυναίκας που δεν γνωρίζω. Έχω την χτένα και την βούρτσα μου. Έχω ένα κενό. Είμαι τόσο ευάλωτη ξαφνικά. Είμαι μια πληγή που βγαίνει από το νοσοκομείο. Είμαι μια πληγή που την αφήνουν να φύγει. Αφήνω πίσω την υγεία μου. Αφήνω κάποιον που θα μπορούσε να προσκολληθεί σε μένα: λύνω τα δάχτυλά της σαν επιδέσμους: φεύγω» Τρεις Γυναίκες



ξεφυλλίστε ελεύθερα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news