Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

[Νεκροτομείο] Melissa Harlloween


[gothic] Διηγήματα
Τον βλέπω που κάθεται αναπαυτικά σε μια μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα με ροδάκια. Αν και η όρασή μου δεν ήταν ποτέ καλή τώρα έχει χειροτερέψει σαν κάποιος κακόβουλος φίλος να μου πέταξε ληγμένο γάλα στα μάτια. Μια παχιά γαλακτερή μεμβράνη βαραίνει το βλέμμα μου και τα πάντα γύρω μου φαίνονται λευκά, χλωμά βγάζοντας μια μυρωδιά αποσύνθεσης. Πίσω του ανοξείδωτα μακριά συρτάρια με μικρές ετικέτες. Αδυνατώ να διαβάσω τι λένε. Σκέφτομαι τον Bobby. Αυτός πρόλαβε και έφυγε με την ταχεία σκέφτηκα και ένα μικρό γέλιο γεννήθηκε στον λάρυγγα σαν μικρός θρόμβος. Την επόμενη στιγμή έσκασε σε μια φουσκάλα σάλιου στα χείλη μου.
Κάτι είναι κι αυτό Βobby ψιθυρίζω αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο ακόμα και ο ψίθυρος αντί να βγει προς τα έξω γυρνάει μες στον φάρυγγα σαν ανεπίδοτη επιστολή. Ο άντρας με την δερμάτινη πολυθρόνα σφιχτοδεμένη στον νωθρό πισινό του με κοιτάει ανέκφραστος. Φοράει ένα ριγέ πουκάμισο, μου θυμίζει μια ζέβρα που είχα δει σε ένα απ αυτά τα πάρκα ευτυχίας. Καθόταν στα πισινά πόδια της και από το στόμα της εξείχε πράσινο χορτάρι. Αμάσητο. Μαραμένο. Περίεργο γιατί και εγώ σήμερα το πρωί φορούσα την αγαπημένη μου μπλούζα. Πράσινο κυπαρισσί που κάλυπτε το μαλθακό ασπρουλιάρικο σώμα μου. Αν και έχω την αίσθηση ότι τώρα είμαι γυμνή. Νιώθω να κυλάει ιδρώτας στην ήδη μουσκεμένη πλάτη αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν με ενοχλεί. Πολλές φορές έχω την εντύπωση ότι εκεί ανάμεσα στις ξεριζωμένες από γκάζια ωμοπλάτες υπάρχει ένα κενό που θυμίζει καμηλοπάρδαλη με συμπεριφορά στρουθοκάμηλου. Όμως αυτήν την στιγμή αισθάνομαι σαν εκείνο το μικρό ζουζούνι που έχει κάτσει ανάμεσα σε μια μπλε και ροζ ρίγα του πουκαμίσου που φοράει αυτός. Ο Bobby δεν θα φορούσε ποτέ ριγέ πουκάμισο για να δικαιολογήσει την ύπαρξη ενός ασήμαντου εντόμου. Θα άφηνε το έντομο στις γυμνές τρυπημένες ρώγες του. Εκείνο θα τρεφόταν λίγο από την καμένη γέψη της κεντρικής έντασης δυστυχίας και μόνο του τελικά θα καταλάβαινε ότι έπρεπε να μεταναστεύσει. Σε ένα ριγέ πουκάμισο ίσως. Τότε πραγματικά γέλασα. Αλλά για να κρύψω το γέλιο άρχισα να βήχω. Ο καλύτερος βήχας είναι όταν σκέφτεσαι κάτι αστείο. Αστείο και τραγικό μαζί. Νομίζω ότι το καλύτερο αποτέλεσμα στον βήχα-γέλιο είναι όταν σκουπίζεις την μύτη σου και το χαρτομάντιλο γεμίζει αίμα. Κόκκινο. Κατακκόκινο σαν τα μήλα του δεκέμβρη ή σαν τα κεράσια. Ή έστω σαν τα παντζάρια. Σήμερα όμως ήταν η μέρα των ανεξήγητων μυστηρίων. Ο βήχας γύρισε προς το στομάχι και το γέλιο βγήκε από τα γυμνά στήθια μου. Από αίμα ούτε μια σταγόνα.


 Αν ήταν άλλη φορά θα ντρεπόμουν. Όχι σήμερα. Παλιά λάτρευα τις στιγμές που ο Bobby έσκιζε τον καρπό του και με άφηνε να πιω τον βήχα του, λέω ξαφνικά στον ριγέ άντρα. Αλλά δεν με ακούει. Νομίζω ότι είμαι σε ένα κωφάλαλο δωμάτιο με ένα κωφάλαλο άντρα που κοιτάζει με αδιαφορία το κωφάλαλο κορμί μου. Μην με παρεξηγείς. Μην νομίζεις ότι οι αιτίες βρίσκονται στην οικογένειά μου. Μέση αστική οικογένεια. Τίμια, σεβαστή μέχρι αηδίας. Καλή μαμά καλός μπαμπάς. Τόση καλοσύνη θεέ μου που τώρα που το σκέφτομαι αναγουλιάζω. Θα ξερνούσα το αποφεύγω από φόβο κωφής έκφρασης. Οπότε μην ψάχνεις ρίζες. Καμιά φορά υπάρχουν δέντρα που δεν έχουν ανάγκη από υποστήριξη. Εγώ και ο Bobby είμαστε αυτά τα σπάνια κυπαρισσάκια. Στα οκτώ μου όταν πλησίαζαν Χριστούγεννα έκλαιγα. Δεν άντεχα όλα αυτά τα γιορτινά, τα φωτάκια και τους αηδιαστικούς άγιους βασίληδες που ερχόντουσαν στα καλά παιδάκια. Δεν είμαι καλό παιδάκι οπότε άντε πνίξου σε καμιά καμινάδα χοντρέ μασκαρά ήθελα να φωνάξω. Στα δέκα μου την κοπάναγα κρυφά από το παράθυρο τις νύχτες. Καθόμουν πάνω στην ταράτσα της πολυκατοικίας  και αγνάντευα τα φώτα της πόλης, τους νταβατζήδες στις γωνίες και τις πουτάνες που έπεφταν στα τέσσερα στα σκοτεινά σοκάκια για μια ξεπέτα. Ας ήταν καλά τα ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο  του πατέρα μου. Χάζευα τους αστερισμούς , δικαιολογήθηκα μια μέρα που με έπιασαν. Τους έκανα περήφανους με το ψέμα μου. Εδώ είμαστε, Μελίσσα σκέφτηκα. Το ψέμα σε ανεβάζει. Στα 15 μου δεν ήμουν τίποτα άλλο παρά μια βαρετή έφηβος. Κάπνισμα στα κρυφά και κανά φιλί από αδέξιους συνομήλικους εξίσου στα κρυφά. Κοπάνα στο γειτονικό καφενείο ίσα-ίσα για να λέω ψέματα ότι πήγα σχολείο.  Βαρεμάρα κι αηδία. Όταν έκανα σεξ την πρώτη φορά δεν ένιωσα απολύτως τίποτα. Όλη μου η ζωή ήταν σαν να ήμουν δεμένη στις ράγες ενός τρένου που δεν παρέλειπε να με στρώνει με επιμέλεια κάθε μέρα οπότε ένα γαμήσι φάνηκε σαν ένα κουνούπι που τσιμπάει έναν παράλυτο από την μέση και κάτω στον αστράγαλο. Ω ήμουν πιο γυναίκα απ όλες τις γυναίκες. Αλλά όχι στο σεξ. Δεν μου άρεσε να κάνω σεξ. Δεν μου άρεσε να παραδίνομαι. Μόνο όταν αυνανιζόμουν την έβρισκα. Τότε ήμουν εκτός ρόλων. Τίποτα δεν με ηδόνιζε περισσότερο απ αυτά που έκανα εγώ στον εαυτό μου. Χάραζα τα μπράτσα μου, τα πόδια μου, την ψυχή μου. Ηδονιζόμουν με τις πληγές μου. Και η μεγαλύτερη ηδονή ήταν ότι το ήξερα μόνο εγώ. Έσβηνα τα τσιγάρα στις παλάμες μου. Με προσοχή πάντα. Κανείς δεν αγαπά εκείνον που δεν υπακούει.  Μου άρεσε που όλοι με θεωρούσαν φυσιολογική. Παιδί κορίτσι γυναίκα μητέρα καριερίστα. Τέλεια η εκπαίδευση στα κάτεργα. Μέχρι που συνάντησα τον Bobby. Αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλον χωρίς καν να μας συστήσουν. Νομίζω ότι τότε δεν είχαμε καν ονόματα. Το μόνο που δεν κατάλαβα ποτέ ήταν γιατί επιμέναμε να γλυτώνουμε ο ένας τον άλλον. Ίσως γιατί κάπου εκείνος διατηρούσε την λέξη που εγώ είχα διαγράψει από το λεξικό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει ελπίδα Bobby. Μόνο το εξπρές που δεν έχει σταθμάρχη και διαχωρισμένα σε θέσεις βαγόνια. Τελικά το παραδέχτηκε αλλά με ξεγέλασε. Έφυγε χωρίς εμένα. Με την ταχεία που δεν σταματούσε όποιος και αν έπεφτε στον δρόμο της. Ο Βobby γρασάρισε τις ράγες τους. Εγώ ήμουν πιο δειλή. Συνέχισα για καιρό να λέω ψέματα. Άραγε το παλιό τηλεσκόπιο του πατέρα μου τι απέγινε; Τώρα κείτομαι εδώ στο αποστειρωμένο μεταλλικό τραπέζι του τύπου με το ριγέ πουκάμισο. Τον βλέπω που φοράει την λευκή ποδιά και παίρνει ένα μεγάλο κοφτερό μαχαίρι στο χέρι του. Θα είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου που θα κάνω σεξ παραδομένη στα χέρια κάποιου που δεν είναι ο Bobby. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην  φορούσε αυτό το ριγέ πουκάμισο με το λευκό σκουλικάκι ανάμεσα στην μπλε και στην ροζ ρίγα. Αλλά ... κανείς δεν μπορεί να έχει ό, τι εύχεται. Έτσι δεν είναι, Bobby, you cheating bastard?

Melissa Harlloween [νέοι συγγραφείς στο διαδίκτυο] - ΣΟΔΕΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news