Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Η ασυμβίβαστη Έμιλυ Ντίκινσον - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Της Μαρίας Ροδοπούλου

Η Έμιλυ Ντίκινσον γεννήθηκε το 1830 στο Άμερστ της Μασσαχουσέτης και έφυγε από την ζωή σε ηλικία 56 ετών. Ασυμβίβαστη με την κοινωνία της εποχής,  με ιδιαίτερη, ξεχωριστή γραφή αδιαφορώντας για συντακτικούς και γραμματικούς κανόνες εμπνέεται από σκηνές της φύσης και καταλήγει με ποιήματα βουτηγμένα σε βαθύ στοχασμό. Αν και δεν ταξίδευσε ποτέ της και σπάνια έβγαινε από το σπίτι της είχε μια ενόραση που της επέτρεπε να ξεφεύγει από το κλειστό και πουριτανικό περιβάλλον της εποχής της. Τα περισσότερα ποιήματα της ανακαλύφθηκαν μετά τον θάνατό της από την αδερφή της Λαβίνια. Παρόλο που δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ από το σπίτι της και όσο περνούσαν τα χρόνια το απεχθανόταν όλο και περισσότερο επρόκειτο για μια γυναίκα με χιούμορ, εξυπνάδα και πρωτότυπο πνεύμα. Από τις σπάνιες ποιήτριες που έζησε την ζωή της μέσα στον εσωτερικό της, αστείρευτο κόσμο.





Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο
κι ας μην μου έγραψε ποτέ
Απλά νέα που η Φύση μου αποκάλυψε
με τρυφερή μεγαλειότητα


Το μήνυμα της είναι δεμένο
σε χέρια που δεν βλέπω
Για την αγάπη που της έχετε, καλοί μου συμπατριώτες,
τρυφερά κρίνετε με

this is my letter to the world
that never wrote to me,
The simple news that Nature told
with tender majesty.

Her message is committed
to hands I cannot see;
For love of her, sweet countrymen,

judge tenderly of me!





Immortality

It is an honorable thought,
And makes one lift one’s hat
as one encountered gentlefolk
upon a daily street,

That we’ve immortal place
Though pyramids decay,
And kingdoms, like the orchard,
Flit
russetly away

Αθανασία

Είναι μια αξιότιμη σκέψη
και μας κάνει να βγάζουμε
ο ένας στον άλλον το καπέλο

σαν κάποιον που συνάντησε έναν ευγενή
σε ένα καθημερινό δρόμο


πως έχουμε ένα αθάνατο τόπο
Αν και οι πυραμίδες φθείρονται
και τα βασίλεια, σαν τα περιβόλια,
γρήγορα σαπίζουν





Nobody

I am nobody! Who are you?
Are you nobody too?
Then there is a pair of us – don’t tell!
They’d banish us, you know.

How dreary to be somebody!
How public, like a fog
to tell your name he livelong day
to an admiring bog!



Κανένας
Είμαι κανείς. Εσύ ποιος είσαι;
Και εσύ κανένας είσαι;
Τότε λοιπόν είμαστε ζευγάρι – μην το ομολογήσεις
Θα μας εξορίσουν, ξέρεις.


Πόσο τρομακτικό είναι να είσαι κάποιος!
Πόσο κοινό, σαν την ομίχλη
να λες το όνομά σου κάθε μέρα
στον βάλτο που σε θαυμάζει




If you were coming in the fall

If you were coming in the fall,
I'd brush the summer by
With half a smile and half a spu
rn,
As housewives do a fly.

If I could see you in a year,
I'd wind the months in balls,
And put them each in separate drawers,
Until their time befalls.

If only centuries delayed,
I'd count them on my hand,
Subtracting till my fingers dropped
Into Van Diemen's land.

If certain, when this life was out,
That yours and mine should be,
I'd toss it yonder like a rind,
And taste eternity.

But now, all ignorant of the length
Of time's uncertain wing,
It goads me, like the goblin bee,
That will not state its sting.



Εάν ερχόσουν το φθινόπωρο
Θα έδιωχνα μακριά το καλοκαίρι
με μισό χαμόγελο και μισή αποστροφή
όπως οι νοικοκυρές διώχνουνε τις μύγες

Εάν περνούσε ένας χρόνος πριν σε δω
θα τύλιγα τους μήνες σε κουβάρια
και θα τους έβαζα σε ξεχωριστά συρτάρια
μέχρι να περάσει ο καιρός τους


Κι αν ακόμα αιώνες αργούσες
στα χέρια θα τους μετρούσα
συνέχεια θ’ αφαιρούσα ίσαμε
τα δάχτυλα να έπεφταν στην γη του Van Diemen


Εάν, όπως είναι σίγουρο
η ζωή αυτή τελειώσει
για σένα και για μένα
θα πέταγα τον θάνατο σαν κρούστα
και αιωνιότητα θα γευόμουν


Αλλά τώρα, ανίδεη από το μήκος
του χρόνου το αβέβαιο φτερό,
με κεντρίζει, σαν δαιμόνια μέλισσα,
ότι ποτέ δεν θα μου φανερώσει το τσίμπημά του


Απόδοση στα ελληνικά: Μαρία Ροδοπούλου
σημείωση: η γη του Van Diemen είναι η Ταζμανία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news