Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Κατερίνα Κατσίρη "Η μελαγχολική προφητεία της ποίησης"

Της Μαρίας Ροδοπούλου

Η Κατερίνα Κατσίρη είναι μία από τις κυριότερους εκπροσώπους της νέας γενιάς ποιητριών που δίνουν ξεκάθαρα το στίγμα της εποχής αλλά και της αιώνιας αναζήτησης του ανθρώπου προς την θεϊκή πλευρά του. Ο αναγνώστης βιώνει την αγωνία μέσα από την ποίησή της και πολλές φορές ταυτίζεται με τους ήρωες της γραφής της.

Γιατί η Κατερίνα Κατσίρη δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο μες από τα βιβλία της. Προφητική πολλές φορές για γεγονότα πριν ακόμα συμβούν, ορμητική και κρυφά ρομαντική η ποιήτρια, μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί σε έναν κόσμο που έχει δύο όψεις. Τον πραγματικό και τον υπερρεαλιστικό. Χαμηλών τόνων σαν προσωπικότητα , εκρηκτική όμως μέσα από την γραφή της. Καλογραμμένη με πλούσιο λεξιλόγιο αλλά συνάμα και λιτή η ποίηση της Κατερίνας Κατσίρη είναι η προσωποποίηση της Νέας Ελληνικής Ποίησης. 
Η ποιήτρια γεννήθηκε στο Ελαιοχώρι Αρκαδίας και ζει στην Αθήνα. Εκτός από την ποίηση ασχολείται με την ζωγραφική και την μουσική. 


Βιβλιογραφία:
Αιώρηση,  2005
Μικρές Σκιές,
  2006
Παγιδευμένοι Κύκλοι,
  2006
Αόρατα Τοπία, Εκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗΣ 2007
Αόρατα Τοπία Φωτός και Σκιάς, Εκδόσεις ΒΙΟΓΡΑΦΟΣ 2007
ΖΟΖΕΤ Αθώο Μαύρο, Εκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗΣ 2008
Αναγκαία λήθη, Εκδόσεις Οδός Πανός 2009
Αν είσαι λέξη, Εκδόσεις Οδός Πανός 2012



_________________________________


Τα ποιήματα που ακολουθούν είναι από την τελευταία της ποιητική συλλογή «Αν είσαι λέξη».



Όταν ο άνεμος κοπάσει


Όταν ο άνεμος κοπάσει στη γέφυρα του τρίτου χρόνου
η σιωπή που θ' ακολουθάει τις θάλασσες και τα φεγγάρια
θα 'ναι βαριά, βαριά και η φωνή των γέρων
από του ήλιου το μέτωπο
Και το αίμα του παιδιού, που άνοιξε το στόμα του
να χτυπήσει τα θηρία
στο τέλος απαρηγόρητο θα σκοτώσει το παιδί
Και ούτε καν θα ψιθυρίσουμε γιατί
Που άγγιξε στα χρόνια του τόσο φαρμάκι
Άλλοι θα λεν πως τα παιδιά
δεν πρέπει να μεγαλώνουν τόσο μέσα στους δρόμους
αφήνοντας το στόμα ανοιχτό
και μια στάλα αίμα
στο λιόγερμα

Άλλοι θα χαμογελούν γαβγίζοντας με τα παιδιά
που συναντήσαμε, όταν ακόμα είχαμε τα κουπιά μας
σε μέρες ολόκληρες
και το χαμόγελο θα μένει δηλητήριο πηχτό
στις ρίζες και στα φύλλα
Οι περισσότεροι, θα κλείνουν μόνο τα μάτια
για να ξεχνούν που οδηγούν οι ρίζες
κι οι ώρες στα φύλλα της καρδιάς
θα κλαίνε από μνήμης τα παιδιά

Μα δεν θα τελειώσει έτσι ο κόσμος
Τα παιδιά, οι ψυχές τους
θα κατέβουν ίσως πολλές φορές
πίσω από τα κουρασμένα μέτωπά μας
εκεί θα γυρέψουν
τη σάρκα τους
σαν πληγή 

Και τότε θα σωπάσει ο καθένας



Μη με διαψεύσεις Γυναίκα

Μόνο ένα ποίημα γεννιέται και ξαναγεννιέται στο στήθος
με λόγια όχι θηλυκά
Ποίημα σχοινοβάτης, μοναξιά και επαγρύπνηση
Α, λέει, θα σου μάθω την πιο μικρή απόσταση ανάμεσα
στα δάχτυλα
Γυναίκα,
που επινοείς ονόματα τριαδικά για την ανάμνηση
των αδελφών σου
για το θεό που ειπώθηκε πως είναι της ανάστασης
και όλο πεθαίνει
και πεθαίνει
Για για τις φωτιές που μεταφέρουν ζεστά τα δώρα
στον θεό
και σβήνουν κάθε μέρα θάλασσες
χρόνους
Εμάς
Έχω τους ωκεανούς σχεδόν ευλογημένους
Το χώμα
μην πεις πως είναι του θεού σου

Γεννιέται επί τέλους από μήτρες και από σταυρό
για να παντρεύονται οι άγνοιες της μοναξιάς

Γυναίκα
Μη με διαψεύσεις

Το ποίημα του άπειρου σου δίνω



Τεμαχίζομαι από στήθος αόμματη

Κατοικώ σε ένα διαιρεμένο μάτι
που δεν με βλέπει πια μες στην κατήφεια που κρέμομαι
και πως δεν αντέχω να μην με βλέπει κάπως
που του χαρίζω δύο πόδια για την απουσία του θεού
που το βοηθώ να πιάνεται στο φευγαλέο μου κεφάλι
μετακινώντας το αίμα, δυο τρεις αβύσσους παραπέρα
Το αίμα δαγκώνει, ολημέρα δαγκώνει
τους λαβύρινθους των ματιών
- δεν έχω μάτια
Τεμαχίζομαι από στήθος αόμματη




Πιθανότητες Κατευθύνσεως

O τοίχος της ισορροπίας γεννά καμιά φορά
λεπτομέρειες και ραγίσματα που εμβάλλουν φόβο
στην μνήμη
Πίνακες, εικόνες, αθανασίες, άλλοτε πυκνά, άλλοτε ταχύτερα
κλείνουν στεγανά πιθανότητες κατευθύνσεως
ή απελπίζουν με τον ρυθμό που δονούνται
Και οι φωνές, που συντονίζουν τις μεταβολές, σαν έξαρση τρελού
προεκτείνουν σχεδόν στο μέλλον που ωρίμασα την ανασφάλεια
Νιώθω να απειλούμαι από πνεύματα
που με συγκρατούν σε οποιονδήποτε τοίχο
και το βέλος κατευθύνσεως λιμνάζει την μορφή μου αλλού
Σφίγγομαι στο βλέμμα γυρεύοντας ως μακριά τις άλλες μνήμες
να αποσύρουν τους τοίχους της ισορροπίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news