Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

[Η Χαλκιδική, τα σύνορα και τρεις λίμνες] του Ματθαίου Ματθαιάδη ~ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ



Έξι μήνες χωρίς μεγάλη βόλτα είναι πολύ μεγάλο διάστημα, ακόμη και για τον πιο «τεμπέλη» μηχανόβιο! Πνιγμένος όλο αυτό το διάστημα στη ροή των γεγονότων άφηνα κλειδωμένη την ανάγκη για ταξίδι και περιπλάνηση στις εικόνες των επαρχιακών οδών , μέχρι που δεν άντεξα άλλο και ζήτησα από τον συνεργάτη μου να φύγω για τρεις – τέσσερις μέρες , αλλιώς θα τρελαινόμουν, το έβλεπα, ερχόταν σιγά - σιγά και χτύπαγε την πόρτα στο μυαλό μου.
Παρασκευή πριν τον Δεκαπενταύγουστο και ενώ έχω παράδοση το βράδυ, τρέχω να προλάβω να μαζέψω πράγματα που λείπουν, χάρτες, σκηνή, λάδια ξύδια στη μοτοσικλέτα  και ένα σωρό άλλα μικροπράγματα της τελευταίας ώρας.
Το Σάββατο περνά με μάζεμα των διάσπαρτων πραγμάτων σε τρία σπίτια και η προσμονή του νυχτερινού ταξιδιού είναι ατέλειωτη. Νύχτα ήθελες να φύγεις; Χα!
Ξημερώματα Κυριακής και πάνε περίπατο τα σχέδια για παλιά Εθνική. Φόρτωμα οι βαλίτσες, δέσιμο τα συμπράγκαλα από πάνω, φουλ εξοπλισμός και ώρα 6:30 στην Υλίκη, να βλέπω την μέρα να κερδίζει την μάχη με τη νύχτα. Στάζει αίμα ο ουρανός και ντύνει την λίμνη με όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου.
Η άδεια Εθνική σε αναγκάζει να σφίξεις τα γκρίπ  και να φύγεις με όσο γκάζι έχεις , να λυτρωθείς από τις ανιαρές ευθείες και να προλάβεις τον ήλιο πριν σκαρφαλώσει ψηλά και αρχίσει να ψήνει ψωμί στην άσφαλτο.


Μια μεγάλη στάση για καφέ και λίγη ξεκούραση στα Τέμπη κρίνεται αναγκαία, (αν και κράτησε παραπάνω απ’ ότι αναμενόταν ), οι κλήσεις στο τηλέφωνο από τους φίλους στην Χαλκιδική αρκετές, και οι διάλογοι αρκούντως διασκεδαστικοί με κάνανε να φύγω με ένα
χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και μια διάθεση για τρεχάλα.Έφευγαν γρήγορα τα χιλιόμετρα μέχρι τη Θεσσαλονίκη όπου και άρχισε η κίνηση στον περιφερειακό, ένα χάσιμο μιας ταμπέλας ήταν αρκετό για να πάρω άλλο δρόμο και να βρεθώ στον Πολύγυρο , μικρό το κακό γιατί έτσι κι αλλιώς στον ίδιο δρόμο κατέληξα. Δρόμο; Τεράστιο πάρκινγκ θα έλεγα, δεκαπέντε χιλιόμετρα ουρά από σταθμευμένα αυτοκίνητα και άντε τρέχα στην αντίθετη με τις βαλίτσες και το τέρας να βρυχάται. Όση κούραση δεν βγάλανε τα πεντακόσια και παραπάνω χιλιόμετρα μέχρι εκεί, βγήκε σε αυτό το κομμάτι. Από παρανόηση τράβηξα για παραλία και κατάντησα αξιοθέατο με τις κορντούρες να στάζουν και το τρελό βλέμμα για νερό.
Έτσι με βρήκε στα όρια της κατάρρευσης ο Αλέξανδρος για να με οδηγήσει στον έτερο της παρέας Τηλέμαχο. Γνωριμίες αγκαλιές φιλιά, εγώ εντελώς αλλού, με ένα μυαλό βρασμένο από τη ζέστη μέσα στο κράνος, τα αστεία έδιναν και έπαιρναν περνώντας ευχάριστα η κούραση και ο χρόνος.Τα παιδιά ευχάριστα στην παρέα, Τηλέμαχος και Μαρία, ήταν σα να γνωριζόμασταν χρόνια, ενώ  με τον Αλέξανδρο και την Άννα είχαμε ήδη επαφές από την Λέσχη στην Αθήνα.Αργότερα και αφού βοήθησε ο Τηλέμαχος στο στήσιμο της σκηνής στο κάμπινγκ ξεσηκώσαμε την παραλία με τα γέλια και τις φωνές περνώντας ένα ευχάριστο απόγευμα και βράδυ.

Η μέρα στο ξεκίνημα της δείχνει τον βορά. Έτσι μετά από τις απαραίτητες προμήθειες σε νερό και τσιγάρα , στροφή , μια γλυκιά ματιά στην παράλια Νικήτη και πορεία για τα ορεινά. Χολομώντας το πανέμορφο βουνό της Χαλκιδικής στέκει εκεί και περιμένει αυτούς που θα θελήσουν να μπουν στην καρδιά του και να αφήσουν ένα κομμάτι από την ψυχή τους. Μια διαδρομή κυρίως ασφάλτινη που ξεκινά από τον Πολύγυρο και διασχίζει όλο το βουνό είναι από τις πιο όμορφες επιλογές , παιχνίδι με τις σκιές , ατέλειωτες στροφές , τα δέντρα να φτιάχνουν τούνελ και εσύ να προσπαθείς να μη χάσεις την επαφή , που να σταθείς , το ένα σημείο καλύτερο από το άλλο , όπου υπάρχει λίγο άνοιγμα κοιτάς ορίζοντα, όλη η Χαλκιδική στα πόδια σου να κοιμάται ακόμη, ένα σωρό χωμάτινα μονοπάτια να σου κλείνουν το μάτι προσπαθώντας  να σε παρασύρουν ακόμη πιο μέσα, να κλέψουν κι άλλο την καρδιά σου. Στα δεκαπέντε πρώτα χιλιόμετρα μέχρι το χωριό Ταξιάρχης νοιώθεις ήδη πως έχεις χάσει την μάχη , θέλεις να μείνεις κι άλλο.

Λίγο πριν το χωριό  έχει διασταύρωση για Αρναία με μια ταμπέλα πεσμένη που δείχνει τον θεό αντί για τον δρόμο, μικρή η διαφορά έτσι κι αλλιώς ένωση με τον θεό είναι και αυτή! Απίστευτη αίσθηση. Εδώ και ώρα έψαχνα να βρω ένα μέρος να σταματήσω για καφέ, οι τόσες εναλλαγές η καταπληκτική ομορφιά του βουνού με παρασύρανε όμως όλο και πιο κάτω , μέχρι που σε μια στροφή πετάγεται μπροστά μου ο «Σώγαμπρος» … Ποιος είναι αυτός; Ένας απίστευτος μπάρμπας που έχει την ομώνυμη ταβέρνα στην περιοχή , έχει κι ένα κιόσκι στημένο και πουλάει τοπικά προϊόντα με την ετικέτα του. Κρασί «διαβασμένο» από το Άγιο Όρος με την φωτογραφία του, μέλια και άλλα, έχει δε και ένα καταπληκτικό τσίπουρο (με γλυκάνισο βέβαια αλλά δεν μας χαλάει ) όπως και φανταστικό λουκάνικο.

Ο τύπος που λέτε είναι κάτι σαν τον Ζορμπά , μακράν καλύτερος όμως , με είχε εκεί και μέσα από τσίπουρα και λουκάνικα μου έδειχνε φωτογραφίες από την ζωή του και τις πελάτισσες της ταβέρνας. Χιλιάδες φωτογραφίες με αγκαλιές και χορούς . Η ώρα όμως περνά γρήγορα με ευχάριστη συντροφιά και η μέρα αρχίζει να ζεσταίνει  και τα χιλιόμετρα να περιμένουν. Ένα ζευγάρι γεράκια κράτησαν για λίγο διάστημα τα φτερά τους και ισορρόπησαν στο κενό κάνοντας κύκλο πάνω από ένα ξέφωτο και έκλεψα την εικόνα, χαράχτηκε βαθιά στην μνήμη όπως και άλλες στιγμές από αυτό το βουνό . Στον κάμπο κάνει ζέστη και μου κακοφάνηκε , ελπίζοντας για λίγη δροσιά στην Βόλβη στάθηκα στην σκιά των πλατανιών για ένα τσιγάρο μέχρι να αποφασίσω ποιόν δρόμο να διαλέξω για Σέρρες.
Ο απλωμένος χάρτης και η φορτωμένη μηχανή κίνησαν την περιέργεια σε ένα περιπολικό της τροχαίας, έτσι σταμάτησαν να ρωτήσουν και πιάσαμε κουβέντα .

Οι υποψία μου ότι εδώ είναι ένας άλλος κόσμος επιβεβαιώνεται συνέχεια. Ακόμη και τα όργανα της τάξης είναι φιλικά και εγκάρδια, προθυμοποιήθηκαν να με βγάλουν από το ψάξιμο του χάρτη προτείνοντας τον πιο σύντομο δρόμο, ενώ ο πιο μικρός με ρώταγε για την μοτοσικλέτα . Το έχουν στο αίμα τους οι άνθρωποι τα ταξίδια, φαίνεται στο βλέμμα, στον τρόπο που σου μιλάνε και σε προσεγγίζουν.
Αφού χαιρετηθήκαμε και με συνόδεψαν για λίγο μέχρι την επόμενη διασταύρωση το ένστικτο υπερίσχυσε της λογικής και ακολούθησα άλλον δρόμο από αυτόν που μου υπόδειξαν . Το να φτάσω στην πόλη των Σερρών από δυτικά μου φάνηκε πολύ ζεστό και η Νιγρίτα και ο κάμπος με αποτρέψανε από το να πάρω αυτή την κατεύθυνση έτσι ακολούθησα τον δρόμο που πάει για Αλιστράτη  με το καταπληκτικό σπήλαιο


 Τελικά στις Σέρρες κάνει ζέστη και ο αέρας στον κάμπο, που δεν γλίτωσα τελικά, καυτός.

Ο φίλος (άγνωστος κι αυτός μέχρι εκείνη την ώρα ) που με περίμενε σε τηλεφωνική επικοινωνία με κατατόπισε πως θα τον συναντήσω με αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που ήμουν, άντε να τον βρεις τώρα σε μέρος που σου είναι άγνωστο .

Ρωτώντας πάς στην Πόλη λέει ο λαός , έτσι ξαφνικά αποφάσισα κι εγώ να ρωτήσω τον Ζητά που καθόταν στον ίσκιο της Πλατείας. Φρένα μπλοκάρισμα κακό , τρελάθηκε το παλικάρι , να ’ναι καλά όμως με πήγε συνοδεία , -χαζεύοντας την μηχανή από τους καθρέφτες- , στον φίλο που με άκουσε και βγήκε να με προϋπαντήσει, ευχηθήκαμε και καλούς δρόμους αμφότεροι και με περιέλαβε ο Νίκος.
Εδώ καταλαβαίνεις τι θα πει φιλοξενία , με όλη τη σημασία της λέξης. Άγνωστοι άνθρωποι και σε αγκαλιάζουν σαν να σε ξέρουν μια ζωή , σε βάζουν σπίτι τους και σε κάνουν να νοιώθεις μέλος της οικογένειας τους. Θα μπορούσα να γράφω σελίδες για αυτόν τον άνθρωπο που γνώρισα στις Σέρρες , θα μπορούσα όπως και θα ήθελα να μείνω μέρες εκεί και να κουβεντιάζουμε , να τριγυρνάμε και να πίνουμε ούζα , θα αρκεστώ όμως σε ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια υπόσχεση για συνάντηση σε σύντομο χρόνο .

Η Πόλη των Σερρών τώρα … τι να πω ; μια υπέροχη πόλη που παλεύει με το χρόνο και την Ιστορία των τριών χιλιάδων διακοσίων ετών , «Είη δε Παιονίη επί τω Στρυμόνι ποταμώ πεπολισμένη» γράφει ο Ηρόδοτος , όπως και τα τεράστια αποθέματα ενέργειας που σε δεσμεύουν , με υπέροχους ανθρώπους ,έγινε κέντρο της Άργυροχρυσοχοΐας και του μηχανοκίνητου αθλητισμού με μια πίστα που δεν αξιοποιείται όπως θα έπρεπε , καταπληκτικές νοστιμιές με πιο ονομαστά  το ξακουστό παραδοσιακό λουκούμι "Ακανές", που παρασκευάζεται μόνο στις Σέρρες, τη σερραϊκή μπουγάτσα, το τουλουμπάκι και το σερραϊκό ούζο.
Γενικές πληροφορίες για τον Νομό και την Πόλη των Σερρών όπως και τα υπέροχα αξιοθέατα θα βρείτε εδώ : http://www.eves.gr/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=29


Οι ώρες πιέζουν τον χρόνο να τρέχει και το μυαλό να αδυνατεί να παρακολουθήσει , έτσι αργά το απόγευμα η ξεκούραστη  σύντροφος με καλεί να φύγουμε , έχει όρεξη για δρόμους και ορίζοντες.

Γουργουρίζει ευχάριστα στον ανοιχτό αυτοκινητόδρομο και το επερχόμενο δειλινό της δίνει τα φτερά για να μεταμορφωθεί σε μυθικό άτι.
Αφήνοντας το Σιδηρόκαστρο και το χαμάμ του αριστερά για μια άλλη φορά κάνω μια σύντομη επίσκεψη στην Πύλη για Βουλγαρία. Προμαχώνας και δίνω μάχη με τον εαυτό μου που δεν έχω διαβατήριο. Στον Προμαχώνα λειτουργεί το Διαβαλκανικό Εμπορικό και Εκθεσιακό Κέντρο. Σε μικρή απόσταση από τα σύνορα της Ελλάδος - Βουλγαρίας, έχουν ανεγερθεί κτιριακά συγκροτήματα, που στεγάζουν το εμπορικό και το διαμετακομιστικό κέντρο, μια κίνηση για την τόνωση της οικονομικής συνεργασίας των δύο χωρών αλλά και των υπόλοιπων Βαλκανίων όπως και χωρών της κεντρικής Ευρώπης .Χαμηλώνοντας ο ήλιος το άρμα του έρχονται οι σκέψεις να φωλιάσουν σαν φτερωτές θεές της Ιστορίας , μιας Ιστορίας πλούσιας σε αγώνες ενάντια σε δυνατούς κατακτητές , με ποιο πρόσφατες εικόνες να ξεπηδούν ολόγυρα από τις μάχες των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά . ΙΣΤΙΜΠΕΗ , ΡΟΥΠΕΛ ,  ΠΑΛΗΟΥΡΙΟΝΕΣ  , ΚΕΛΚΑΓΙΑ , είναι μόνο μερικά από αυτά που αντιστάθηκαν και γέμισαν σελίδες Δόξας και σεβασμού.

Το Μπέλες το μαγικό βουνό που στα σλάβικα σημαίνει λευκό και την αρχαία του ονομασία Κερκίνη  εκτείνεται από τα δυτικά προς τα ανατολικά, αρχίζοντας στις όχθες της λίμνης Δοϊράνης και τελειώνοντας πάνω στον ρου του Στρυμόνα στα στενά της Κούλας, που το χωρίζουν από το όρος Αγγιστρο (όπου βρίσκονται και τα Οχυρά Ρούπελ) και, πιο ανατολικά, από το όρος Όρβηλος. Με  μήκος περίπου 50 χιλιόμετρα και κρυσταλλικά πετρώματά που σχηματίζουν όμορφες πλαγιές και άφθονα ρέματα να δίνουν πνοή. Η υψηλότερη κορυφή του φθάνει τα 2.031 μ. και η κορυφή Ιστίμπεη 1.339 μ.
Εδώ είναι το Βασίλειο των Αετών που σε καλούν να συναντήσεις την ψυχή σου .

Από την διασταύρωση ακόμη εκεί που αφήνεις τον δρόμο για Βουλγαρία και πιάνοντας τη στράτα που σε βγάζει στα άλλα σύνορα με τα Σκόπια νοιώθεις το κάλεσμα, προσπαθούν να σε χωρίσουν στα δύο, εκεί παρακαλάς να είχες δυο κεφάλια και χίλιες ζωές. Να βλέπεις το βουνό από δεξιά και αριστερά την Λίμνη.
Στην Γέφυρα του Στρυμώνα δεν άντεξα άλλο και σταμάτησα για μια σπονδή και ένα τσιγάρο, με είχε συνεπάρει αυτή η ομορφιά, ίσως να ήταν και τα χρώματα του δειλινού, ίσως και η θλίψη που έχανε η μέρα. Πάντως στο βούτηγμα τους οι Αετοί παρέσυραν κάθε αρνητικό συναίσθημα προσφέροντας μια γαλήνη και μια δύναμη πρωτόγνωρη. Ποια ευθεία είναι αυτή που χώρισε την λογική, ποιο χέρι μπορεί να επέμβει και να αντιγράψει τα χρώματα, ποια λόγια να βγουν και σε τι χείλη να κρεμάσουν φωνές;
Είναι κάποιοι τόποι που σε κρατούν , σε κλείνουν μέσα τους και δεν δραπετεύεις ποτέ δεν προσπαθείς άλλωστε, δεν έχεις λόγο. Σε τσίμπησε η αράχνη; Σε τύλιξε στον ιστό της; πάει εκεί θα μείνεις , με την διαφορά ότι είναι επιλογή σου, δεν θες να φύγεις ούτε το βλέμμα να τραβήξεις στιγμή από τον τόπο που σε αιχμαλώτισε .

Έτσι και στην Κερκίνη.
Το λιγοστό φως κάνει τον Στρυμώνα να φαίνεται πιο επιβλητικός από ότι είναι στην αρχή σου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται περί ενός μικρού σχετικά ποταμού , μόλις διασχίσεις λίγο παραπέρα την γέφυρα όμως αντιλαμβάνεσαι το λάθος σου, απλώνει νωχελικά το υγρό κορμί του σαν αρχαίος θεός πηγαίνοντας να συναντήσει την λίμνη .

Οι κάτοικοι των παραλίμνιων χωριών είναι από τους πιο εγκάρδιους που έχω γνωρίσει στο πέρασμα της μηχανής και στον βαρύ νωχελικό ήχο της εξάτμισης γυρνούν το κεφάλι και χαιρετούν.
Στο Χωριό Κερκίνη με έστειλε ο Τηλέμαχος εκεί είναι και ο «Όικοπεριηγητής»  http://www.oikoperiigitis.gr/

Ένα πρωτοποριακό κέντρο ενημέρωσης για την λίμνη και το Μπέλες. 
Εκεί συνάντησα και τον ιδιοκτήτη και εμπνευστή του εγχειρήματος Γιάννη Ρέκλο. Ό, τι και να πω για αυτόν τον άνθρωπο θα είναι λίγο, κατ’ αρχήν σε τραβάει το βλέμμα του ανθρώπου που αγαπάει τον τόπο, μετά έρχεται η αγάπη για τις μηχανές και στα δύο υπάρχει δεσμός. Χωρίς να το θες βρίσκεσαι να πίνεις μπύρες μαζί του και να μιλάς για ταξίδια την λίμνη και διαδρομές στο βουνό  ενώ στην πορεία προστίθενται και φίλοι που νιώθεις να έχεις κάνει χιλιόμετρα μαζί τους. Άλλος κόσμος τελικά εδώ πάνω, ζουν πραγματικά οι άνθρωποι χαίρονται αυτό που κάνουν αυτό που έχουν .

Γαληνεύει η ψυχή μαζί με την νύχτα και το πέπλο των αστεριών κάνει τον ουρανό να φαντάζει αλλιώτικος , μαγεία σκέτη, όπως μαγεία είναι και το κρέας του Βούβαλου που δοκίμασα , σουτζουκάκια και λουκάνικο βουβαλίσιο ενώ μια προσπάθεια να δοκιμάσω ψητό στη γάστρα με χυλοπίτες αποτράπηκε ευγενικά από τον σερβιτόρο ως εγχείρημα παράτολμο λόγω του τεραστίου της μερίδας.
Το ταξίδι στις γεύσεις σε συνδυασμό με τις μπύρες και τα χιλιόμετρα που προηγήθηκαν έκαναν τον Μορφέα να αρχίσει να καλεί τα όνειρα να σύρουν τον χορό τους , έτσι βαριά - βαριά  πήρα τον δρόμο για το τεράστιο κρεβάτι του αρχοντικού ,να τα αφήσω στην ρέμβη τους. Παραδομένο στην νιρβάνα με βρήκε το χάδι του ήλιου στην ράχη του Μπέλες να απλώνει τις αχτίδες του πάνω στην λίμνη  που υπομονετικά δέχεται στην αγκαλιά της τα σμήνη των πελαργών  που ψάχνουν τροφή για το μεγάλο τους ταξίδι στο νότο .

Καλή η περιπέτεια και η διαμονή στην ύπαιθρο, όμως και η χλιδή έχει τα καλά της και όπως λέει ο λαός η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Μετά το βασιλικό πρωινό που ετοίμασε με τα χεράκια της η κοπέλα του ξενώνα και το εγκάρδιο ξεπροβόδισμα , ένοιωθα ότι έφευγα από το σπίτι μου. Η σύντομη κουβέντα με τον Γιάννη και μερικές ακόμη πληροφορίες με φέρνουν στις όχθες της λίμνης που αυτή την ώρα έχει ξυπνήσει για τα καλά, με τον στρωτό χωματόδρομο να ανοίγεται μπροστά δεν χρειάζεται να κοιτάς παρά την λίμνη και τους κατοίκους της. Γεμάτη με πουλιά που ψάχνουν τροφή, φτιάχνουν φωλιές, τεμπελιάζουν και άλλα να τσαλαβουτούν κάνοντας παιχνίδι με το νερό και τον αέρα, μια ηρεμία που σε καταλαμβάνει , σε κάνει να σταθείς πολλές φορές και να θαυμάσεις αυτή την αρμονία της συνύπαρξης , το θαύμα της ζωής , νοιώθεις μέρος αυτού του κόσμου προσπαθώντας να είσαι όσο πιο αθόρυβος γίνεται , να μην διαταράξεις ούτε στιγμή αυτού του χρόνου . Ενώθηκα με τους Πελαργούς στο πέταγμά τους  και στην ανάγκη τους για επιστροφή στο Νότο.
Μόνο που δεν ήταν ανάγκη η δική μου προσταγή θα έλεγα περισσότερο, μια απότομη στροφή στην πραγματικότητα , το κάλεσμα του κινητού τηλεφώνου επίμονο και διαπεραστικό με κάνουν να σταματήσω στο φράγμα να πιω έναν καφέ και να απαντήσω. Στο επείγον της κλήσης ανταποκρίνομαι νωχελικά και σημασία δεν δίνω στον σχεδόν προστακτικό τόνο της φωνής , έτσι μετά τον καφέ και την απόλαυση στο μεγαλείο του φράγματος και της συνέχειας του Ποταμού , εξακολουθώ να βρίσκομαι στην νιρβάνα μου αλλάζοντας λίγο την διαδρομή και μειώνοντας τις μέρες κατά μία .
Δοϊράνη τέλος, την επόμενη φορά μαζί με την Έδεσσα και τις Πρέσπες.
Αφού είναι να γυρίσω ας γυρίσω τουλάχιστον χορτάτος σκέφτηκα και ίσως και λίγο πιο ξεκούραστος. Ανήμερα της Παναγίας και μια επίσκεψη στον Μπάρμπα μιας και είναι δίπλα δεν είναι κακή ιδέα έτσι αργά το μεσημέρι τους βρίσκω στο τραπέζι να γλεντοκοπούν, μαζί κι εγώ.
Με το που άρχισε να πέφτει ο ήλιος και να αποκτά λίγο πιο φυσιολογική θερμοκρασία το περιβάλλον, αποφάσισα να φύγω παλεύοντας με την θέληση να δω ένα φιλαράκι εκεί κοντά , μέχρι να το σκεφτώ είχα φτάσει στον Πλαταμώνα και η μοτοσικλέτα έμοιαζε ασυγκράτητη . Σε όσα ταξίδια έχουμε κάνει μαζί ποτέ της δεν με τράβηξε πίσω, ούτε στιγμή, πάντα την ένοιωθα βαριά στην επιστροφή, αυτή η φορά ήταν διαφορετική κάτι την τραβούσε σαν μαγνήτης στην πόλη. Έτρεχε ο δρόμος έτρεχε και αυτή και πράγμα περίεργο μου μετέφερε την διάθεσή της. Ήθελα να φτάσω στην αγκαλιά της.  Στην αγκαλιά μιας πόλης που μερικές φορές έχει και ανθρώπινο πρόσωπο.

Καλά ταξίδια και καλές επιστροφές.
Μερικές φορές αξίζει να επιστρέφουμε και το μυαλό και το σώμα.

Στον τόπο που μας περιμένει.

1 σχόλιο:

  1. Σε μια επόμενη περιοδεία να έρθεις στα σύνορα από τη μεριά του Κιλκίς.

    Από Θεσσαλονίκη, απόσταση 78 χιλιομέτρων, μέσω της Εθνικής Οδού Θεσ/νίκης - Ευζώνων, όπου λίγο πριν το τελωνείο Ευζώνων υπάρχει πινακίδα: προς "ΕΙΔΟΜΕΝΗ" που κατευθύνει τους οδηγούς αριστερά, στο νέο δρόμο, όπου μετά τη γέφυρα του Αξιού ποταμού, πινακίδα: προς "ΠΛΑΓΙΑ" κατευθύνει αριστερά από την παλιά Επαρχιακή οδό Ειδομένης - Πλαγίων.

    Από εκεί τραβάς για το όρος Πάικο: Πλάγια - Φανός - Σκρά - Λιβάδια. Από τα Λιβάδια συνεχίζεις και κατεβαίνεις από το Πάικο προς Γουμένισσα.

    Σχετικές με την περιοχή πληροφορίες υπάρχουν στην ιστοσελίδα http://plagia-paionias.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ταχυδρομική Διεύθυνση Εντύπου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ
ΛΙΝΑ Κ. ΤΖΙΑΜΟΥ
Τ.Κ. 18050 | ΣΠΕΤΣΕΣ
(αποστολή βιβλίων)

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο | SODEIA@ymail.com
(αποστολή κειμένων, προτάσεων κ.α.)

Blogger templates


Blogger news